Mn creatieve schryfsels

deel 7 al, OMG. t leek precies gistere da ik My best friend th and me part 1 schreef en nu zit ik al by myn volgen verhaal aan 7! ik begin echt te geloven dat de tyd vliegt... ma we gaan ni melig doen want da ben ik ni!
dus mense, enjoy!

Tom POV
Hier geniet ik zó hard van. Al die gillende fans, een menigte waarvan ik het einde niet kan zien. Dit is beter dan wat dan ook. Behalve Mercy, denk ik er automatisch achteraan. Nee Tom, denk aan het lied. Niet aan Mercy. Ik speel de laatste akkoorden van Unendlichkheit. En na een paar woorden van Bill zet ik Nach Dir Kommt Nichts in. Nach Mercy Kommt Nichts, zul je bedoelen. Nee! Stoute Tom! Niet meer denken aan Mercy. Nu gaan we verder spelen. Als het optreden gedaan is vlieg ik als eerste terug naar het hotel om mijn koffers te pakken. Tot mijn spijt duurt het nog een dag en half voor we in Toscanië zijn. Want om technische redenen gaan we met de bus, en niet met het vlieguitg zoals eerst gepland. Want dat plan sloeg lek. En aangezien we een vakantie willen, hebbe, we het plan veranderd. Maar dat maakt niks uit! Zolang Mercy er maar is. Op de onderkant van mijn koffer zoek ik het pakketje dat ik al 2 jaar heb. Ik heb het toen gekocht om het aan Mercy te geven voor haar verjaardag. Maar 2 dagen ervoor hoor ik van haar dat ze terug ging naar Italië. Ik heb haar het pakje niet gegeven, en nu heb ik het nog altijd. Mercy is op een bepaalde manier verboden terrein. Ze is de dochter van het hoofd van onze security. Maar toch, ze is zo mooi, zo, zo, ze is gewoon perfect! Maar nu wil en zal ik haar het pakje geven, wat er ook gebeurd. Ik berg het pakje op in de zak van mijn sweater, want ondanks het feit dat het als juli is, toch is het zo koud dat ik een sweater nodig heb. Ik zet mijn pet en muts af en verstop mijn dreads onder een grijze muts. In de lobby wacht ik ongeduldig op de rest. Na 10 minuten arriveert Georg en niet veel later Gustav. Alleen Bill laat maar op zich wachten. Ik begin pissed te worden, want ik wil ook nog thuis passeren. Ik wil niet met de bus gaan, daar heb ik net iets te lang ingezeten. Dus thuis zeggen we even gedag nemen we frisse kleren, want Gustav heeft gehoord van Mercy dat het heel warm is daar, en dan vertrekken Bill en ik met mijn auto naar Italië. Georg en Gustav volgen 2 dagen later. Zij willen nog even thuis blijven. Net als ik hem wil gaan halen boven zie ik heb de trap afsukkelen, zwoegend om zijn 3 zware koffers beneden te krijgen. Vandaar neemt die gast van het hotel het over. In de bus leg ik mij op het bed, en ik val in slaap. Als ik wakker word, zie ik dat we onze straat inrijden...

De 300e comm is binne!
en die is gezet door:
justanormalgirl

proficiat
dus ga allemaal maar eens naar haar sky
dus iedereen:
click!

deel 8 alweer!
enjoy!
Ik stap uit de dressoir met allemaal dekens. Ik ga de bedden van de jongens opmaken, zodat ik dat deze avond niet meer hoef te doen. Ik begin in de logeer kamer, waar ik Bill en Gustav te slapen ga leggen. Georg is goed bevriend met Milo dus die gaat dan in zijn kamer. En voor Tom heb ik even getwijfeld. Er is nog een kleine, 2e logeerkamer voor 1 persoon. Maar wat als ik Tom nu eens in mijn kamer te slapen leg? De matras van die kamer is makkelijk te verplaatsen, en niemand zal het merken want ik ben nu toch alleen thuis. Milo is naar een voetbalmatch en mama en papa zijn op daguitstap naar Rome voor onze nieuwe badkamer. En het is zalig om het huis voor mij alleen te hebben. Ik begin in de logeerkamer en maak de 2 eenpersoonsbedden op met de gele (n.v.E: logica mense, logica!) lakens. In Milo's kamer, die zoals gewoonlijk een puinhoop is, staat er een zetel die je kan uittrekken tot een bed. Dat kost mij altijd de meeste moeite. Na een beetje getrek en geklungel kan ik ook dit bed opmaken, maar met lakens van Milo die groen zijn (zijn favo kleur). En met nog maar 1 pakje lakens in mijn armen loop ik naar mijn kamer. Ik leg de lakens op mijn bed en loop naar de 2e logeerkamer aan het eind van de gang. We hebben 2 verdiepingen. Natuurlijk is er de benedenverdieping met de standaard kamers. Op de 1e verdieping slapen ik en Milo, zijn de 2 logeerkamers en een badkamer. En op de 2e verdieping slapen mijn ouders, is er nog een badkamer en een bureau voor mijn vader. Ik sleur de matras naar mijn kamer, zet die paralel tegen mijn bed (zodat we nog TV kunnen kijken) en begin met het laatste bed op te maken. En toen ik eindelijk klaar was maakte ik met klaar om op 1 namiddag mijn 2 sporten te beoefenen. Iedere zaterdag heb ik zowel hockey als kickbox. Om 2 uur begin ik met kickbox, dat duurt tot half 4. En om kwart na 4 begint de hockey, tot kwart na 6.Maar bij hockey is het zomer stop, wat goed uitkomt met dit warme weer. Het is een zware namiddag, maar als ik s'avonds thuis kom heb ik een gevoel van voldoening. Ik stap in Milo's mini (mijn ouders vinden mij te jong voor een eigen auto) en begin te rijden. Vroeger moest ik altijd met de fiets gaan, maar ik moet zoveel dingen meesleuren dat dat zo vermoeiend is. In de kickboxing zijn we maar met 4 in de plaats van de gebruikelijke 7, hoewel ik ze geen ongelijk geef. Wie gaat er met dit weer binnen in een sporthal mekaar proberen af te makken? Juist, ik. Door het warme weer geven we er al om 3 uur de brui aan en mogen we ons buiten entertainen. Onze coach, Carole, is nog maar 25 en dus begrijpt ze ons compleet. Ik en Marge (jep, zij doet dit ook) gaan op het voetbal veld liggen, aangezien toch niemand het gebruikt. Al gauw krijgen we gezelschap van Carole. We praten een beetje en ze vraagt of we naar het clubfeest komen, zaterdag binnen 2 weken. Dan ben ik 1 dag terug uit vakantie, normaal gezien kom ik. Ik zie dat het al kwart voor vier is en verexcuseer mij. Ik moet nog douchen en koken voor mama, papa, Milo en de jongens er zijn. Dat had ik beloofd...

We zitten al aan 9

Ik doe het vlees in de pan en probeer zo weinig mogelijk te spatten. Voor de weinige keren dat ik vrijwillig kook, eten we bijna altijd pita, mijn favoriet eten bij uitstek. Ik hou zo veel van pita, dat als ik ooit trouw, ik pita wil eten op het feest. Als het vlees er goed uitziet zet ik het vuur af en ga ik mij boven omkleden. Ik kan moeilijk in mijn peignoir en handdoek op mijn hoofd eten. Ik kam mijn haren en brush ze een klein beetje, zodat de grootste nattigheid eruit is. Ik trek mij nieuw jurkje aan, zo een rode met witte bollen. En ik stap in mijn slippers, ook rode met witte bollen. Mijn haar gaat in een losse dot. Ik ga terug naar beneden en ik zie dat Milo thuis is, en zo vriendelijk is geweest om weer geen greintje te helpen. Hij had op zijn minst al kunnen beginnen met de tafel te dekken. Ik leg het tafellaken op de grote tafel in de eetkamer. Ik zet de borden, servetten en die andere dingen die op een tafel thuis horen. Ik ben net klaar met het servies als mama en papa thuis komen. Mama is een ras echte Italiaanse. Met hetzelfde haar als ik. Ze draagt bijna uitsluitend Italiaanse kleding en is fan van alles wat Italiaans is. Mama is er ook écht trots op dat ze een Italiaanse is. Papa is iets minder Italian-minded, maar hij kiest altijd mama's kant. Ze kijkt eens naar het eten en knikt goedkeurend. Ik kan een glimlach met moeite onderdrukken. Toen we pas terug hier waren wou mama mij leren koken, maar ik was niet bepaald de beste leerling. Toen zei ze dat ik nooit goed zou kunnen koken. Iedere keer als ze moet toegeven dat ik het eten wél goed heb klaar gemaakt, is dat een soort van overwinning. Ongeduldig zet ik met in de stoel in de living vanwaar je de oprit kan zien. Mijn hart maakt een sprong van hier tot in Timboektoe als ik de cadillac van Tom de oprit zie oprijden. Snel pak ik een boekje, ik wil niet de indruk wekken dat ik hunker naar hun komst. Ik hoor dat ze papa, mama en Milo begroeten. Bill komt als eerste mij begroeten. Ik geef hem een knuffel en een kus op de wang. Hij zegt dat hij blij is om hier te zijn, want dan stopt Tom tenminste met constant te dromen. Hij knipoogt veel betekenend. Dom van mij om te denken dat Bill het niet wist. Maar hetgeen hij zei maakt me zo blij. Tom wilt me wel degelijk. En ik wil hem. Dus, wat kan ertussen komen? Ik ga naar Tom en ik voel dat zelf het diepste van mijn hart blij word, iets dat ik om een bepaalde reden allang niet meer heb gevoeld. Ik loop naar hem toe, in de moment dat ik naar liep heb ik een plan bedacht, kijk hem een paar seconden recht in de ogen. En dan geef ik hem een kus. Een onschuldig kusje op de wang, maar ook zo dicht bij zijn mond. Ik draai me om en loop terug naar de keuken om de laatste hand aan mijn pita's te leggen. Papa praat met Bill over iets dat ik niet precies kan verstaan. Van Tom hoor of zie ik niks. Tot ik me omdraai naar het keukeneiland en hij achter mij staat....

We zitten al aan 10! ik heb eigelyk nix te zeggen buite; veel plezier met deel 10!=D

Jij wilt me dood zeker? Ik kreeg bijna een hartverzakking! Ik grijns even naar hem en loop dan naar het terras waar papa en Bill zitten. Ah Mercedes, er loopt een rilling over mijn rug bij het horen van mijn volledige naam, Bill en ik hadden het net over het feit dat nog Bill, Tom Georg of Gustav weten waar je hen naartoe gaat toortsen, maar ze hebben wek hun vliegtuig ticket betaalt. Ze komen morgenavond te weten waar we naar toe gaan, wees gerust zeg ik hen. Wanneer eten we? Hoor ik Tom vragen. Binnen 5 minuten maar nu al als jullie aan tafel gaan zitten. Dat moet je Tom geen 2 keer zeggen en hij loopt naar de eet tafel. Ik ga naar de keuken om de borden vol te scheppen. Met 4 borden op mijn arm loop ik naar tafel. Eerst geef ik Milo zijn bord, want die kan toch nooit wachten. Dan geef ik mama haar bord, het 3e gaat naar papa en ik ga nog even terug naar de keuken voor mijn en Toms bord. Tom zit links van en mama rechts. Terwijl ik een hap neem van mijn pita merk ik dat Tom naar de aanzet van mijn borsten gluurt. Ik laat hem begaan, maar echt op mijn gemak voel ik me er niet bij. Mijn ouders zitten nog altijd aan dezelfde tafel! Ik zie Milo Tom aangapen met een blik, blijf van mijn zus af. Ik kijk Milo recht in de ogen en geef hem een kleine knipoog. Dan draai ik mijn hoofd een kwartslag en kijk naar Tom, voor 5 seconden kijk ik heel diep in zijn ogen, ik glimlach eens en kijk dan terug naar mijn bord. Als iedereen gedaan heeft met eten breng ik de borden naar de keuken en ga daarna naar de veranda, waar de rest al zit. Ik neem tassen een pot warm water met me mee. Ik ga nog een keer terug voor de thee zakjes en de suiker. Bill en Milo hebben het over hun laatste tour. Mama en papa hebben het over iets dat ik niet kan verstaan. Tom luistert naar Bill en Milo, maar ik besluit de 1e stap van mijn plan in werking te stellen. Ik zet me naast hem en fluister in zijn oor: Ik heb jouw bed in mijn kamer gezet. Pretlichtjes in zijn ogen gaan branden. Maar haal je niks in je hoofd, zeg ik er achter na. Ik drink mijn thee op. Het gesprek is saai, en mama en papa verwachten nog gasten dus Bill, Tom,Milo en ik gaan naar boven in Milo's kamer een film zien of zo. Idéfix glipt mee naar binnen en vleit zich neer op mijn schoot. We kijken nog naar één of andere geweldadige actiefilm maar ik let niet op. Ik aai Idéfix of gaap Tom aan en een halfuur voor het einde van de film ga ik naar mijn kamer. Idéfix volgt me op de voet en in mijn kamer doe ik mijn knellende schoenen uit. De jurk volgt al snel en ik doe een topje aan. Uit de kast neem ik mijn kamerjas en ik lees nog een beetje verder in Harry Potter terwijl Idéfix zich tegen mijn benen vlijt. Ik zit bij het hoofdstuk dat Harry het graf van zijn ouders bezoekt en dan moet ik steevast wenen. Ik zit nog een beetje na te sniffen als Tom de kamer komt binnen gestrompeld, ik lees namelijk altijd in het donker met een zaklantaarn. Ik knip het licht naast mijn bed aan en daar staat hij. Als alles volgens mijn plan verloopt is hij binnen een week van mij. Hij gaat in mijn kast staan om zich om te kleden, maar ik zeg: ik zal niet kijken hoor! Ik hoor hem lachen en hij komt de kast terug uit, nu heeft hij nog enkel zijn boxer en zijn altijd aanwezige pet-muts combinatie aan. Ik doe moeite om niet beginnen te kwijlen en ik leg mijn boek weg en bril uit.( n.v.E: srry, ik was het vergeten om te zeggen dat Mercy een bril moet dragen om te lezen)....