Het 1e deel van mijn nieuwe serie die de naam You're Save In My arms draagt. Hier is dus dee 1e aflevering, enjoy!
Hey Simone, kan ik Bill spreken? Ik wil hem spreken, maar ik krijg hem weer niet vast.” Telkens als ik 1 van de jongens wil spreken krijg ik ze nooit vast. Bill is 1 van mijn beste vrienden, maar mijn hart behoort toe aan iemand anders...
Na lang wachten krijg ik eindelijk Bill aan de telefoon. Terwijl vlijt Idéfix, de kat van Milo en mij zich tegen mijn benen. Hey Bill! Alles ok? Ok, en met u? Zeg, ik heb gehoord van papa dat een paar freaks jullie huis hebben belaagd met rozen? Ja, ons mama werd gek denk ik, ze kreeg bijna een hartaanval. Wat die freaks toch allemaal doen, wens u moeder veel beterschap. Ma bon, sorry maar nu moet ik gaan. Ok, jij komt over 2 weken met de rest naar mij hé? Jaja. En daar is die beep weer. Ik kan mijn geluk nu al niet meer op, gewoon om het feit dat zij komen, of beter gezegd, omdat Tom komt. Niemand weet het, zelfs Milo niet, maar ik ben al 2,5 jaar stapelverliefd op Tom. En hij ziet mij ook wel zitten, maar het kan gewoon niks worden! Ik woon in Italië hij in de tourbus. En hij is zo'n player! Ik heb geen garantie dat hij mij trouw blijft en dat hij van mijn blijft houden. En hoe veel ik ook van hem hou, hij doet geen moeite om de innerlijke Mercy te zien, hij kijkt enkel en alleen naar mijn lichaam. Ik weet van Bill dat hij van me houd, maar als hij van me houd zou hij toch moeten weten dat Mercy niet mijn echte naam is en dat ik journalistiek en geschiedenis ga studeren? En ik noem maar enkele dingen. Mercy! Mercy! Kom je mee? Milo gaat naar de kapper! Ik kom! Milo die naar de kapper gaat? Dat wil ik voor geen goud missen. Milo heeft krullen die tot midden in zijn nek komen, en mama vond dat het daarmee maar eens gedaan moest zijn, dus gaat hij een bezoekje brengen aan de kapper. Het is eigenlijk wel raar. We hebben het zelfde ebbenhout bruine haar, allebei even dik. Maar het mijne is stijl, héél stijl en dat van hem is krullend, bijna kroezelend. Ma bon, ik neem mijn handtas en stap in de auto. Milo zit vooraan met bijna tranen in zijn ogen. Hij is gehecht aan zijn haar. En 1 keer hebben hij en Bill hun haar proberen rechtop te zetten, bij Milo lukte het langs geen kanten, maar bij Bill lukte het wel en de rest is geschiedenis. Uiteraard was dat nog maar het proto type maar Milo is er trots op dat hij Bill aan zijn originele kapsel heeft geholpen. Maar we dwalen weer af. Hij komt buiten met een redelijk lang broske, zodat er nog iets van zijn krullen te zien is en in de auto vraagt hij mij of ik morgen mee petten en mutsen ga kopen met hem. Waarom niet? Tegen schoppen zeg ik nooit nee, ik heb zelf trouwens nog een klein winkeltje ontdekt waar ze de leukste vintage spullen verkopen. Ik ben gek van vintage. En dan vooral de jaren '30 en '50. Ik wil juist naar de bank gaan om geld uit de muur te halen als mijn vader roept: Mercedes! Komen eten! Ik HAAT het als papa mijn Mercedes noemt! Ik haat mijn echte naam. Het was vroeger, met de nadruk op vroeger, een populaire Spaanse meisjesnaam. Spaans, wij zijn toch Italiaans?! En het is nota bene een auto! Daarom dat mijn mama de naam Mercy voor mij uitvond het is Engels voor genade en dat is ook de betekenis van Mercedes in het Spaans. Maar alhoewel iedereen me ondertussen Mercy noemt blijft mijn vader mij koppig Mercedes noemen....
